
'...Λόγω δε της σχετικής παράδοσης που προϋπήρχε στην Ιταλία, οι περισσότεροι Arditi (αλλά όχι μόνο) συσπειρώθηκαν σε ένα είδος λεσχών, ενώσεων βετεράνων για να διατηρήσουν επαφή με τους ομοίούς τους.
Πάρα πολλοί Arditi, συμμετείχαν στη συνέχεια ως λεγεωνάριοι στην απόπειρα του παρακμιακού ποιητή, επαναστάτη και φιλοφασίστα Gabriele d'Annunzio (*) για την ένωση με την Ιταλία της περιοχής του Φιούμε στη σημερινή Rjeka της Σλοβενίας, που τότε ήταν διαμοιρασμένη μεταξύ Αυστροουγγαρίας και Γιουγκοσλαβίας, παρότι οι ιταλόφωνοι αποτελούσαν ισχυρή πλειοψηφία. Η απόπειρα οδήγησε στην εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου ιταλόφωνου κράτους στο Φιούμε. Η προσπάθεια αυτή δημιούργησε σε πρώτη φάση μια οντότητα βασισμένη σ' ένα σύνταγμα (**) με ελευθεριακές αρχές (μια έλευθεριακή δημοκρατία' χαρακτηρίζεται από τους σύγχρονους ιταλούς ιστορικούς), πριν πνιγεί στο αίμα από τον ιταλικό στρατό. Η πικρία που άφησε η ιστορία αυτή, ενίσχυσε τη δυσαρέσκεια των βετεράνων οδηγώντας τους σε περαιτέρω ριζοσπαστικοποίησή τους, είτε προς τα δεξιά, είτε προς τα αριστερά.
Το πρώτο προϊόν αυτών των εξελίξεων, οι οποίες συνέπεσαν με τις μεγάλες εργατικές και αγροτικές εξεγέρσεις και απεργίες, οι οποίες επίσης έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτό, ήταν η μετατροπή του πρώιμου φασισμού (που είχε πολλές ομοιότητες με τον γερμανικό Στρασσερισμό) στον κλασικό φασισμό με το φαινόμενο των squadristi και των spedizioni punitive ('εκστρατειών αντιποίνων'): Η εργαλειακή χρήση των φασιστικών ομάδων (στις οποίες είχαν συρρεύσει πολλοί Arditi και των οποίων η μυθολογία-ο 'αρντιτισμός'-είχε αναδειχθεί σε σύμβολο από το φασισμό προκειμένου να ενσωματώσει τους Arditi στο μηχανισμό του) ως όργανο καταστολής των απεργιών και των στάσεων, καθώς οι καπιταλιστές και κυρίως οι τσιφλικάδες που είχαν εντωμεταξύ κυριαρχήσει στο φασιστικό κόμμα, ακύρωσαν ουσιαστικά τις αρχικές διακηρύξεις του φασιστικού κόμματος περί υποτιθέμενης προστασίας της παραγωγής προς όφελος των εργαζομένων και των παραγωγικών τάξεων. Μια πρώτη καταγγελία αυτού του γεγονότος ήταν η διακήρυξη του φουτουριστή Mario Carli, ιδρυτικού στελέχους του φασιστικού κόμματος και πρώην ardito, στο άρθρο του 'Arditi, non gendarmi!' ('Arditi, όχι μπάτσοι!')'.

__article.jpg)







